عقل متعارف و نظرات اكثر نخبگان علمى چنين استدلال مى‌كنند كه هدف اول هژمون بايد حفظ نظام حاكم بين‌المللى باشد، اما جهانى كه ما امروز در آن زندگى مى‌كنيم، چنين نيست. به هر طريق قابل تصور كه اندازه بگيريم درمى‌يابيم كه ايالات‌متحده در مقايسه با هر كشورى در طول تاريخ، سهم بيشترى از قدرت جهان را داراست. حال چه ايالات‌متحده آمريكا را همانند آنان كه سياست‌هايش را تاييد مى‌كنند، رهبر جهان بناميم...

فهم کانستراکتیویستی امور در اواخر دهه ۱۹۸۰ و با انتشار کتاب «جهانی که ما می‌سازیم»[۱] نوشته نیکلاس اونف (Nicolas Onuf) و کتاب «قواعد، هنجارها و تصمیمات»[۲] اثر فردریش کراتوچویل (Fredrich Kratochwil)، وارد مباحث علوم سیاسی و روابط بین‌الملل شد.

سخنان هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه در زمینۀ سیاست خارجی در شورای روابط خارجی در تاریخ  پانزدهم ژوئیه 2009 در واشنگتن دی سی

ما اذعان می کنیم،هماگونه که در هوکایدو تویاکو  و اجلاس های پیشین نیز چنین کردیم، که گسترش سلاح های کشتارجمعی   و وسایل حمل آنها همچنان به مثابه چالشی جهانی و خطری جدی برای امنیت بین المللی است. ما مصمم هستیم که از فرصت های فعلی و مسیر جدید برای تقویت اهداف مشترکمان در مورد عدم گسترش و خلع سلاح از طریق سیاست مؤثر خلع سلاح چند جانبه و تلاش های قاطعانه ملی استفاده کنیم. همه کشورها باید به تعهدات خود در خصوص کنترل تسلیحات، خلع سلاح و منع گسترش به طور کامل طبق پیمان های مرتبط بین المللی و توافق های چند جانبه عمل کنند.