پرسش: اکنون موقعیت ایران چگونه است؟ زیرا در روز جمعه من با محمد البرادعی مصاحبه کردم، و وی گفت که ایرانی ها مایل نیستند که این معامله را صورت دهند زیرا نمی خواهند مواد هسته ای خود را از دست دهند. وی پیشنهاد کرد که ممکن است ترکیه نگهدارنده مناسب تری به جای روسیه برای این مواد باشد. آیا شما با چنین فکری همراه هستید یا خیر؟

کلینتون، وزیر امور خارجه: بله. خوب، کاملا، و فقط به من اجازه دهید که این موضوع را در جای خود به بحث بگذارم. هنگامی که این فکر به صورت مشترک، در پاسخ به درخواست کمک ایرانی ها از آژانس بین المللی انرژی هسته ای برای تجدید سوخت راکتور تحقیقاتی خود در تهران، پیشنهاد شد، آن طوری که تا کنون ما می دانیم، ارتباطی با دیگر برنامه آنان برای غنی سازی و یا هر برنامه ای که به تسلیحات هسته ای منجر شود، ندارد.

پرسش: در حقیقت آنان اهداف پزشکی را مطرح می کنند.

کلینتون، وزیر امور خارجه: ایزوتوپ های پزشکی[iii]. و ما معتقدیم که این مسئله واقعیت دارد. بنابراین وقتی ایرانی ها درخواست خود را مطرح کردند، ایالات متحده و روسیه با هم پیشنهاد مشترکی را ارائه دادند. و ما گفتیم که خواهان خارج کردن 1200 کیلوگرم اورانیوم و یا در همین حدود با غلظت پائین از ایران، تغلیظ مجدد آن، و سپس برگرداندن آن برای سوخت رآکتور تحقیقاتی خواهیم بود. ایرانی ها در اصول با این پیشنهاد موافقت کردند و در اولین نشست در اول اکتبر با علاقۀ بسیار با آن برخورد کردند.  

پرسش: و البته، نه تنها از سوی نماینده آنان، بلکه همچنین از سوی احمدی نژاد، ریاست جمهوری؟

کلینتون، وزیر امور خارجه: بله.

پرسش: به خصوص ریاست جمهوری.

کلینتون، وزیر امور خارجه: این گفته درست است. و بنابراین ظاهراً به نظر می رسد که باید نشستی از صاحبان فکر وجود داشته باشد که به دنیا چنین اطمینان مجدد می دهد که اگر ایران خواستار انجام این کار باشد، این اقدام نمایانگر اعتقاد آنان به این انجام این کار است، و این کار، در را به سوی گفتگوهای بیشتر در باره برنامه هسته ای آنان می گشاید. و من فکر می کنم ما سردرگمی بسیار و بحث در میان رهبران ایران دیده ایم، و در مواردی این مباحث با گفتگوهای داخلی ناشی از مخالفان نتیجه انتخابات تشدید گردید، که برخی از آن ناشی از شخصیت افراد است. ما همه این گفته ها را درک می کنیم.    

پرسش: اما این موضوع از سوی تمامی جناح ها مطرح می شود. منظورم این است، این موضوع از سوی آیت الله از یک سو و همچنین از سوی لاریجانی، و حتی از سوی افرادی که بخشی از جنبش اصلاحات هستند، مطرح می شود.

کلینتون، وزیر امور خارجه: بسیار خوب، ما نیز معتقدیم بخش زیادی از آن شوخی است، و بخشی از آن بیشتر به احمدی نژاد ربط پیدا می کند تا به ما و یا این پیشنهاد. با این حال، این اعتقاد راسخ ما است -- و در میان ما، گروه موسوم به 1+5، که البته شامل روسیه و چین نیز می شود، در این مورد وحدت نظر کامل وجود دارد، که انتظار پاسخ از سوی ایران را داریم.  

پرسش: در آینده ای نزدیک؟

کلینتون، وزیر امور خارجه: بله، در آینده ای نزیک. منظور من این است که ما دینامیزم سیاسی داخلی را می شناسیم، و من فکر می کنم، ما در کمک به آنان برای درک این که ما جدی هستیم، شکیبا بوده ایم. برخی از ضمانت ها وجود دارد که می توان در مورد آن به توافق رسید تا آنها بتوانند اورانیوم خود را پس از غنی شدن باز پس گیرند. اما آنها این گام را باید به عنوان معیاری برای اعتماد سازی با جامعه بین المللی در نظر گیرند، و من امیدوارم که این کار را انجام دهند.  

پرسش: و اگر آنها این کار را نکردند؟

کلینتون، وزیر امور خارجه: خوب، هنگامی که ما به این نتیجه برسیم، نگران نخواهیم بود و با آن برخورد خواهیم کرد.

پرسش: خوب، و اولین اقدام، رفتن شما به سازمان ملل برای اعمال تحریم است. آیا چیزی تغییر کرده است که باعث شود روس ها، در آن هنگام، مایل به حمایت از تحریم ها باشد. زیرا بسیاری استدلال می کنند که اگر روس ها از تحریم پشتیبانی کنند، چینی ها هم این کار را خواهند کرد.

کلینتون، وزیر امور خارجه: خوب، توصیه هایی که اخیراً بار دیگر از جانب پرزیدنت مدودوف، در اواخر این هفته، در مصاحبه با مجله اشپیگل در آلمان، در باره احتمال نیاز به تحریم بیان شد، موجب دلگرمی من گشت. و من امیدوارم اگر به آن مرحله رسیدیم، که ما هنوز هم امیدواریم بتوان با همکاری موجود از آن اجتناب کرد، ما همگی با هم خواهیم بود. هم اکنون ترتیباتی توسط گروه 1+5 اتخاذ شده است که شامل روسیه و چین نیز می شود، که ما مسیری دوگانه را انتخاب کرده ایم: در مسیری مذاکرات، دیپلماسی و موافقتنامه هایی مانند آنچه که در مورد رآکتور تحقیقاتی تهران اتفاق افتاد، قرار دارد که ما در این مسیر هستیم؛ اما در فقدان هرگونه پیشرفتی در این مسیر، ما در مسیر دومی قرار خواهیم گرفت که منتهی به اعمال فشار بیشتر و برقراری تحریم های بیشتر خواهد شد. آیا این کار ضروری است و یا این که محتوای آن چه باید باشد، و در چه زمینه هایی – چیز سحر آمیزی در باره سازمان ملل وجود ندارد، راه های دیگری برای تحریم می تواند وجود اشته باشد. ما به همراه دیگران در روند جستجوی این راه ها هستیم.    

پرسش: آیا متحدین آتلانتیک به شما کمک خواهند کرد؟

کلینتون، وزیر امور خارجه: البته.

پرسش: آیا آنان برای اعمال این فشارها آماده می شوند؟

کلینتون، وزیر امور خارجه: خوب، ما شاهد افزایش اقدامات بسیاری از سوی کشورهای اروپا بودیم، زیرا آنها متوجه شدند که این موضوع تهدیدی بر علیه آنها است. هنگامی که رئیس جمهوری تصمیم به تغییر طرح دفاع موشکی گرفت، این تصمیم در پاسخ به آگاهی بهتری بود که کارشناسان دفاعی و فنی ما در باره پیشرفت های بیشتر ایران در زمینه موشک های با برد کوتاه و متوسط و یا برد بلند به دست آوردند. این موشک های با برد کوتاه و متوسط، می توانند هر نقطه از خاک اروپا را هدف قرار دهند. بنابراین من فکر می کنم که اروپایی ها دریافته اند که سعی در کمک به ما و دیگران برای اعمال فشار بر ایران، گام مهمی برای آنان محسوب می شود.  

پرسش: گیتس، وزیر دفاع، گفته است که گزینه نظامی فقط می تواند برای یک یا دوسال به تاخیر افتد.

کلینتون، وزیر امور خارجه: خوب، هیچ کس علاقه مند به انتخاب این گزینه نیست. منظورم این است که ما همواره گفته ایم که تمامی گزینه ها روی میز است. هدف ما جلوگیری و یا بازداشتن ایران از دستیابی به سلاح های هسته ای است. ما این موضوع را روشن ساخته ایم که آنها حق استفاده از نیروی هسته ای غیر نظامی و صلح آمیز را دارند.

پرسش: محمد البرادعی گفت که آنها به ما اعتماد ندارند، سطح اعتماد در آنجا – و ما هم به وضوح دلایلی برای عدم اعتماد به آنان داریم – شما فرض کنید، فرض من این است، که تاسیسات دیگری وجود دارد که ممکن است ما آنها را تا کنون کشف نکرده باشیم و یا آنها تا کنون آن را تائید نکرده اند.

کلینتون، وزیر امور خارجه: خوب، ما شواهدی مبنی بر این موضوع در دست نداریم، ولی ما همواره هوشیار بوده و به دنبال هر چیز دیگری هستیم که ممکن است نشانی از موارد پنهان، و تاسیسات اعلام نشده داشته باشد. من به هیچ نبود اعتماد را ساده نمی گیرم. منظورم این است که ما برای مدت 30 سال بی اعتمادی، درک نادرست و اهداف متفاوتی داشته ایم. منظورم این است که ایرانی ها نه تنها ما را با برنامه هسته ای خود نگران می کنند، بلکه ما را به خاطر پشتیبانی آنها از تروریسم، حمایت از بازوی نظامی حزب الله، حمایت خود از حماس، دخالت در امور داخلی همسایه های خود، و سعی در بی ثبات کردن کشورهای خلیج فارس و دیگر کشورها در منطقه بزرگ تر؛ نگران می کنند

بنابراین، ایران به دلایل بسیاری باعث نگرانی ما در مورد انگیزه و اقدام آنان شده است. اما من فکر می کنم آنچه که پرزیدنت اوباما از هنگام ریاست جمهوری خود سعی در انجام آن داشته است، ایجاد شیوۀ پویای جدیدی – نگاه کنید، ما لازم نیست که به یک دیگر اعتماد داشته باشیم و یا یک دیگر را دوست بداریم تا بفهمیم به نفع ما است که سعی در ثبات جهان داشته باشیم. این به نفع ایران نیست که وارد مسابقه تسلیحات هسته ای در خلیج فارس شود چرا که امنیت آنان کمتر از امروز خواهد بود. این به نفع ایران، به نفع مردم ایران نیست که در معرض تحریم های دشوار قرار گیرد.

به این خاطر، رئیس جمهوری دست خود را به سوی آنان دراز کرده است و واقعاً مسیر طولانی را برای سعی در تعامل با ایرانی ها طی کرده است. اگر آنان بر عدم اعتماد و جنبش های سیاسی داخلی خود فایق نیایند، سپس، ما مجبور به انجام آنچه که فکر می کنیم به بهترین وجه منافع ما را تامین می کند، خواهیم بود.   

پرسش: آنها ناچارند که عواقب آن را بپذیرند؟

کلینتون، وزیر امور خارجه: خوب، بله، البته. منظور من این است، این شیوه ای است که در جهان کارایی دارد.

پرسش: آیا راهی وجود دارد که ما بتوانیم به آنها بگوئیم، "ما ترس شما را درک می کنیم. ما از نگرانی شما مطلع هستیم. ما از شما پرسیده ایم که شما چه می خواهید – ما چه کاری می توانیم انجام دهیم تا شما قانع شوید که سلاح هسته ای به نفع شما نیست؟"

کلینتون، وزیر امور خارجه: خوب، اینها مطمئناً پیام هایی هستند که رئیس جمهوری به صورت عمومی به آن اشاره کرده است. همان طور که می دانید، رئیس جمهوری برای رهبری ایرن پیام خصوصی فرستاده است. وی تمامی دولت را ملزم به انتقال این پیام نموده است. و من فکر می کنم هنگامی که این دولت گفت حق شما را با ضمانت های مناسب برای داشتن نیروی هسته ای می پذیریم، کاری فوق العاده انجام داده است. ما در صدد تحمیل نظرات خود به شما و نام بردن از چیزی نیستیم. ما بیشتر علاقه مند به داشتن روابط دیپلماتیک عادی که بتواند به مذاکرات بیانجامد و بتواند به کاهش تنش منجر شود و سعی در بین بردن عدم اعتماد کند، هستیم. این امر نیازمند سعی طرفین است. و مطمئناً، روشی که حکومت ایران انتخابات را برگزار کرد، پاسخ به مخالفان مشروع، ما را بسیار متحیر ساخت زیرا این امر نشان می دهد که آنان به مردم خود اعتماد ندارند. مسئله تنها این نیست که آنها به ما اعتماد کنند، آنها به بسیاری از ایرانی نیز اعتماد ندارند.

بنابراین، هنگامی که شما به این مرحله می رسید --

پرسش: (غیر قابل شنیدن)

کلینتون، وزیر امور خارجه: خوب، این مسئله درست است. و شما در همه مسیرهای اطراف خود به این مرحله از عدم اعتماد می رسید. شما چگونه از آن گذر خواهید کرد، چیزی است که ما به دنبال آن هستیم. آما این موضوع ممکن است امکان پذیر باشد یا نباشد. این موضوع تا حد زیادی بستگی به ایرانی ها دارد.

پرسش: کسی در باره این مکان خاص که ما در آن نشسته ایم نوشته است که در تاریخ لحظاتی هستند که در آن لحظه راه درست از --

کلینتون، وزیر امور خارجه: آها

پرسش: در این هنگام، پس از انتخابات در ایران، که بیش از یک میلیون نفردر خیابان ها هستند ---

کلینتون، وزیر امور خارجه: درست.

پرسش: این رویداد به مسیر دیگری رفت.

کلینتون، وزیر امور خارجه: درست.

پرسش: آن چیزی نبود که ---

کلینتون، وزیر امور خارجه: اما، چارلی، من فکر نمی کنم که این پایان داستان باشد. من به هیچ وجه فکر نمی کنم که این پایان داستان باشد. من فکر می کنم، آن بخش، بخشی است که ما می بینیم همچنان ادامه دارد. اگر این رهبری قابل اعتماد بود، آنها باید موافقتنامه راکتور تحقیقاتی را می پذیرفتند.  

پرسش: درست.

کلینتون، وزیر امور خارجه: آنها در این باره نگران نیستند. این رهبری، به دلیلی فشارهایی که از درون و برون بر آن وارد می آید، قابل اعتماد نیست.

پرسش: بنابراین هرچه که در آن انتخابات و پس از آن رخ داده است، پایان نیافته است و ادامه خواهد داشت تا.......

کلینتون، وزیر امور خارجه: فکر نمی کنم که ما به هیچ وجه در پایان این ماجرا قرار داریم.

به نقل از سایت وزارت خارجه آمریکا